درباره مریم میرزاخانی

0
1065

مریم میرزاخانی، (زادهٔ ۳ اردیبهشت ۱۳۵۶، تهران، ایران – درگذشتهٔ ۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۷، پالو آلتو، کالیفرنیا، ایالات متحده)، ریاضی‌دان ایرانی که (۲۰۱۴) اولین زن و اولین ایرانی برنده مدال فیلدز شد.

استناد برای جایزه او “سهم برجسته او در دینامیک و هندسه سطوح ریمان و فضاهای مدول آنها” را به رسمیت شناخت.

میرزاخانی در دوران نوجوانی در المپیادهای بین‌المللی ریاضی در سال‌های 1994 و 1995 مدال‌های طلا را برای دانش‌آموزان دبیرستانی کسب کرد و در سال 1995 به نمره عالی دست یافت.

در سال 1999 مدرک لیسانس گرفت. او فارغ التحصیل رشته ریاضی از دانشگاه صنعتی شریف تهران می باشد. پنج سال بعد او مدرک دکترا گرفت.

از دانشگاه هاروارد برای پایان نامه خود ژئودزیک ساده در سطوح هایپربولیک و حجم فضای مدول منحنی هارا نوشته بود.

میرزاخانی (2004–2008) به عنوان محقق موسسه ریاضیات Clay و استادیار ریاضیات در دانشگاه پرینستون خدمت کرد بود. در سال 2008 او استاد دانشگاه استنفورد شد.

تخصص های مریم میرزاخانی در دنیا ریاضی

کار میرزاخانی بر مطالعه سطوح هذلولی با استفاده از فضاهای مدول آنها متمرکز بود. در فضای هذلولی، برخلاف فضای عادی اقلیدسی، فرض پنجم اقلیدس (که یک و تنها یک خط موازی با یک خط معین می تواند از یک نقطه ثابت عبور کند) صادق نیست.

در فضای هذلولی غیر اقلیدسی، تعداد بی نهایت خط موازی می توانند از چنین نقطه ثابتی عبور کنند. مجموع زوایای یک مثلث در فضای هذلولی کمتر از 180 درجه است.

در چنین فضای منحنی، کوتاه ترین مسیر بین دو نقطه به عنوان ژئودزیک شناخته می شود. به عنوان مثال، روی یک کره، ژئودزیک یک دایره بزرگ است.

تحقیقات میرزاخانی شامل محاسبه تعداد نوع خاصی از ژئودزیک به نام ژئودزیک بسته ساده بر روی سطوح هذلولی بود. تکنیک او شامل در نظر گرفتن فضاهای مدول سطوح بود.

در این حالت فضای مدول مجموعه ای از تمام فضاهای ریمان است که دارای ویژگی خاصی هستند. میرزاخانی دریافت که ویژگی فضای مدول با تعداد ژئودزیک های ساده بسته سطح هذلولی مطابقت دارد.

مریم میرزاخانی و خانواده او

میرزاخانی در خانواده‌ای با علاقه به ریاضیات بزرگ شد. پدرش مهندس برق بود. وی پس از پایان دوره ابتدایی در دبیرستان استعدادهای درخشان تهران پذیرفته شد و توانست مدال طلای المپیاد ریاضی ایران را به دست آورد تا بتواند در المپیادهای ریاضی هنگ کنگ و کانادا شرکت کند.

میرزاخانی، ریاضیدان جوان، اولین افتخار بین المللی خود را در کانادا با مدال طلا و بالاترین امتیاز در بین دانش آموزان سراسر جهان دریافت کرد.

او سپس وارد دانشگاه صنعتی شریف، دانشگاهی عالی رتبه در ایران شد و در آنجا توانست اثبات ساده‌تری برای قضیه شور پیدا کند که در ماهنامه انجمن ریاضی آمریکا منتشر شده بود. پس از فارغ التحصیلی، میرزاخانی به دانشگاه هاروارد رفت و در مراسم برنده مدال فیلدز، کرتیس مک مولن حضور یافت که به یاد می آورد که او در کلاس های خود سوالات زیادی می پرسید و عجولانه یادداشت می کرد.

او در استنفورد با همکارش یان ووندراک که یک دانشمند کامپیوتر نظری چک و ریاضیدان کاربردی بود ازدواج کرد. جوایز میرزاخانی مدال فیلدز، بالاترین نشان در ریاضیات را به دلیل «کمک برجسته‌اش در دینامیک و هندسه سطوح ریمان و فضاهای مدول آن‌ها» دریافت کرد.

این زمانی ارزشمندتر می شود که بدانیم او اولین زنی بود که این مدال را دریافت کرد. در سال 2005، او در بین 10 ذهن جوان و ذهن برتر ریاضی در مجله Popular Science در ایالات متحده انتخاب شد.

او همچنین در سال 2009 جایزه بلومنتال و در سال 2013 جایزه ساتر را از انجمن ریاضی آمریکا دریافت کرد. سازمان ملل متحد میرزاخانی را در فهرست هفت دانشمند تاثیرگذار زن خود در سال 2019 قرار داد.

زادروز او در 12 می توسط شورای بین المللی علوم به عنوان روز جهانی زنان در ریاضیات نامگذاری شده است.  این زن ریاضی دان افسانه ای سرانجام در 14 جولای 2017 پس از مبارزه با سرطان در سن 40 سالگی درگذشت.

مقاله ای دیگر از زرگیل

از زبان مریم میرزاخانی

از زبان مریم میرزاخانی

از بچگی آرزو داشتم نویسنده شوم. هیجان انگیزترین سرگرمی من خواندن رمان بود. در واقع هر چیزی را که پیدا می کردم می خواندم. تا سال آخر دبیرستان هرگز فکر نمی کردم ریاضیات را دنبال کنم.

من در خانواده ای با سه خواهر و برادر بزرگ شدم. پدر و مادرم همیشه حمایت و تشویق می کردند. برای آنها مهم بود که ما حرفه های معنادار و رضایت بخشی داشته باشیم، اما آنها آنقدرها به موفقیت اهمیت نمی دادند.

اگرچه این روزهای سختی در طول جنگ ایران و عراق بود. برادر بزرگترم کسی بود که مرا به طور کلی به علم علاقه مند کرد. چیزهایی را که در مدرسه یاد گرفته بود به من می گفت. اولین خاطره من از ریاضیات احتمالاً زمانی است که او در مورد مسئله جمع کردن اعداد از 1 تا 100 به من گفت. فکر می کنم او در یک مجله علمی مشهور خوانده بود که چگونه گاوس این مسئله را حل کرد. راه حل برای من بسیار جذاب بود. این اولین باری بود که از یک راه حل زیبا لذت بردم، اگرچه خودم نتوانستم آن را پیدا کنم. چه تجربیات و افرادی به خصوص در تحصیلات ریاضی شما تأثیرگذار بودند؟

من از بسیاری جهات بسیار خوش شانس بودم. زمانی که من دبستان را تمام کردم، جنگ تمام شد. اگر 10 سال زودتر به دنیا می آمدم، نمی توانستم فرصت های عالی را داشته باشم. من به دبیرستان عالی تهران – فرزانگان – رفتم و معلمان بسیار خوبی داشتم. در هفته اول راهنمایی با دوستم رویا بهشتی آشنا شدم.

درباره مریم میرزاخانی

علایق مریم میرزاخانی

داشتن دوستی که در علایق شما مشترک باشد بسیار ارزشمند است و به شما کمک می کند با انگیزه بمانید. مدرسه ما نزدیک به خیابانی پر از کتابفروشی در تهران بود. یادم می آید قدم زدن در این خیابان شلوغ و رفتن به کتابفروشی ها چقدر برای ما هیجان انگیز بود.

ما نمی‌توانستیم مانند افرادی که معمولاً در کتابفروشی انجام می‌دهند، کتاب‌ها را مرور کنیم، بنابراین در نهایت تعداد زیادی کتاب تصادفی می‌خریم.

همچنین مدیر مدرسه ما زنی با اراده بود که حاضر بود راه طولانی را طی کند تا فرصت های مشابه مدرسه پسرانه را برای ما فراهم کند.

بعدها در المپیادهای ریاضی شرکت کردم که باعث شد به مسائل سخت تری فکر کنم. در نوجوانی از این چالش لذت بردم. اما مهمتر از همه، من با ریاضیدانان و دوستان الهام بخش بسیاری در دانشگاه شریف آشنا شدم.

هر چه بیشتر برای ریاضیات وقت می گذاشتم، بیشتر هیجان زده می شدم.

 ممکن است در مورد تفاوت های آموزش ریاضی در ایران و آمریکا توضیح دهید؟

برای من سخت است که در مورد این سوال نظر بدهم زیرا تجربه من در اینجا در ایالات متحده محدود به چند دانشگاه است و من اطلاعات کمی در مورد تحصیلات دبیرستان در اینجا دارم.

با این حال، باید بگویم که سیستم آموزشی در ایران آنطور که مردم در اینجا تصور می کنند نیست. به عنوان دانشجوی کارشناسی ارشد در هاروارد، مجبور شدم چندین بار توضیح دهم که به عنوان یک زن در ایران اجازه حضور در دانشگاه را دارم.

در حالی که درست است که دختران و پسران تا دبیرستان به مدارس جداگانه می روند، اما این مانع از شرکت آنها در المپیادها یا اردوهای تابستانی نمی شود.

اما تفاوت های زیادی وجود دارد: در ایران شما قبل از ورود به دانشگاه رشته خود را انتخاب می کنید و برای دانشگاه ها کنکور سراسری وجود دارد.

همچنین، حداقل در کلاس من در کالج، ما بیشتر بر حل مسئله متمرکز بودیم تا گذراندن دوره های پیشرفته.

چه چیزی شما را به مشکلات خاصی که مطالعه کرده اید جذب کرد؟

زمانی که وارد هاروارد شدم، سابقه من بیشتر ترکیبیات و جبر بود. من همیشه از تحلیل پیچیده لذت می بردم، اما چیز زیادی در مورد آن نمی دانستم.

با نگاه به گذشته، می بینم که کاملاً بی خبر بودم. من نیاز به یادگیری موضوعات زیادی داشتم که اکثر دانشجویان کارشناسی از دانشگاه های خوب اینجا می دانند. من شروع به شرکت در سمینار غیررسمی کردم که توسط کرت مک مولن برگزار شد. خب، بیشتر اوقات نمی توانستم یک کلمه از صحبت های گوینده را بفهمم. اما می توانم از برخی نظرات کرت قدردانی کنم. من مجذوب این بودم که چگونه او می تواند چیزها را ساده و ظریف کند. بنابراین شروع کردم به پرسیدن منظم از او و فکر کردن به مشکلاتی که از این بحث های روشنگرانه ناشی می شود.

تشویق او بسیار ارزشمند بود. کار با کرت تأثیر زیادی روی من داشت، اگرچه اکنون آرزو می کنم که ای کاش بیشتر از او یاد می گرفتم. زمانی که فارغ التحصیل شدم، فهرست بلندبالایی از ایده های خام داشتم که می خواستم آنها را بررسی کنم.

آیا می توانید تحقیق خود را با عبارات قابل دسترس توصیف کنید؟ آیا در حوزه های دیگر کاربرد دارد؟ بیشتر مشکلاتی که من روی آنها کار می کنم مربوط به ساختارهای هندسی روی سطوح و تغییر شکل آنهاست. به طور خاص، من علاقه مند به درک هذلولی هستم.

 

 

منابع: www.britannica.com

en.irna.ir

www.theguardian.com

امتیاز شما بسیار مهم است

میانگین امتیازات ۵ از ۵
از مجموع ۲ رای

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید